Παρά την πτώση του δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας, η Ανατολή επιβίωσε και μετασχηματίστηκε. Επί Ηρακλείου (7ος αι.), τα ελληνικά έγιναν η επίσημη γλώσσα του κράτους και ο τίτλος του «Αυτοκράτορα» αντικαταστάθηκε από το ελληνικό . Το Βυζάντιο λειτούργησε ως η «ασπίδα της Ευρώπης» ενάντια στις αραβικές επιδρομές, ενώ η Μακεδονική Δυναστεία οδήγησε το κράτος σε μια νέα χρυσή εποχή ισχύος και πνευματικής άνθησης.
Η πρώτη μεγάλη ρήξη ήρθε το 1204 με την Δ' Σταυροφορία και την άλωση της Πόλης από τους Λατίνους, ένα πλήγμα από το οποίο η αυτοκρατορία δεν συνήλθε ποτέ πλήρως. Παρά την ανάκτηση του 1261, το Βυζάντιο περιορίστηκε σε μια περιφερειακή δύναμη. Ωστόσο, η πνευματική του ακτινοβολία παρέμεινε άσβεστη, με την Παλαιολόγεια Αναγέννηση να τροφοδοτεί την ευρωπαϊκή Αναγέννηση μέσω των λογίων που κατέφυγαν στη Δύση. Η πρώτη μεγάλη ρήξη ήρθε το 1204 με
Η 29η Μαΐου 1453 δεν ήταν απλώς το τέλος μιας αυτοκρατορίας, αλλά το τέλος μιας χιλιετούς συνέχειας που κατάφερε να διασώσει την κλασική γραμματεία, να συγκεράσει την ελληνική φιλοσοφία με τη χριστιανική πίστη και να κληροδοτήσει στον κόσμο την έννοια της οικουμενικότητας. Η 29η Μαΐου 1453 δεν ήταν απλώς το
Θα ήθελες να εστιάσουμε σε κάποια συγκεκριμένη ή στην επίδραση της βυζαντινής διπλωματίας στον σύγχρονο κόσμο; Η πρώτη μεγάλη ρήξη ήρθε το 1204 με
Η Ελληνοποίηση του Κράτους (7ος – 11ος αιώνας)
Το χρονικό πλαίσιο από την υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους (146 π.Χ.) έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453 μ.Χ.) αποτελεί μια από τις πιο συναρπαστικές περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας, καθώς σηματοδοτεί τη μετάβαση από την κλασική αρχαιότητα στον μεσαίωνα και τη γέννηση του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.